Σωκράτης Χάρης: “Θέλω η μουσική μου να γίνεται καταφύγιο για την ψυχή”
Αυθεντικός, ήρεμος και βαθιά συνδεδεμένος με την τέχνη του, ο Σωκράτης Χάρης μιλά για όλα όσα τον διαμόρφωσαν. Από την εμπειρία του στο X-Factor και τους ανθρώπους που κράτησε από εκεί, μέχρι το όραμά του για μια πιο «pure» μουσική βιομηχανία και τη σχέση του με την πίστη, ανοίγεται για το αισθητικό του στίγμα, τη μουσική ως θεραπεία και τον άνθρωπο που είναι «όταν κλείνει η κάμερα». Μια συνομιλία για την αυθεντικότητα και την ισορροπία.
1. Το aesthetic σου είναι πολύ συγκεκριμένο — πόσο συνειδητά το έχεις χτίσει;
Θα μπορούσα να πω ότι είναι ένας συνδυασμός και των δύο, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, η πλάστιγγα γέρνει προς το «βγήκε φυσικά». Δεν κάθισα ποτέ μπροστά σε έναν καθρέφτη ή πάνω από ένα mood board για να σχεδιάσω στρατηγικά μια περσόνα ή να επιβάλλω στον εαυτό μου ένα συγκεκριμένο στυλ. Αυτό που βλέπετε σήμερα είναι το οργανικό αποτέλεσμα των πραγμάτων που με διαμόρφωσαν με τα χρόνια: οι επιρροές και τα ερεθίσματα από την κοινωνία, οι τέχνες που αγαπώ, αλλά κυρίως οι άνθρωποι που είχα και έχω δίπλα μου. Όλα αυτά λειτούργησαν σαν φίλτρα.
Κράτησα ασυνείδητα όσα με άγγιξαν και, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα που έχω χτίσει, βγήκε αυτή η αισθητική. Η μόνη «συνειδητή» επιλογή σε όλο αυτό είναι η απόφασή μου να μένω πιστός σε ό,τι με κάνει να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και την ψυχή μου.
Όταν εκπέμπεις κάτι που πηγάζει από την πραγματική σου ισορροπία και αυθεντικότητα, αποκτά αυτόματα μια πολύ συγκεκριμένη, δυνατή ταυτότητα. Δεν προσπαθώ να δείξω κάτι· απλώς είμαι ο εαυτός μου, και χαίρομαι που αυτό εισπράττεται ως μια ξεκάθαρη και συγκροτημένη ενέργεια.
2. Τι σου άφησε τελικά το X-Factor;
Το X-Factor μου άφησε, πάνω απ' όλα, σπουδαίους ανθρώπους. Είναι μαγικό να συνδέεσαι με άτομα με τα οποία δεν μοιράζεσαι μόνο το ίδιο πάθος και την κοινή αγάπη για τη μουσική, αλλά και μια αληθινή φιλία στην καθημερινότητα.
Πέρα από το κομμάτι των σχέσεων, όμως, μου άφησε και μια τεράστια εμπειρία. Ήταν ένα σχολείο που με έριξε στα βαθιά, με έμαθε να διαχειρίζομαι τη σκηνή, το άγχος και την έκθεση, και με βοήθησε να ωριμάσω καλλιτεχνικά και προσωπικά.
3. Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στη μουσική βιομηχανία σήμερα, τι θα ήταν;
Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι, θα ήταν το κέντρο βάρους αυτής της βιομηχανίας: θα ήθελα να μετατοπιστεί από τα νούμερα και τα συμφέροντα, πίσω στην ίδια την τέχνη.
Όλοι ξέρουμε ότι ο χώρος των τεχνών, και ειδικά της μουσικής, είναι εξαιρετικά δύσκολος, συχνά σκληρός και εγκλωβισμένος σε σκοπιμότητες. Αν είχα ένα μαγικό ραβδί, θα ήθελα να δώσω πραγματική φωνή σε όλα τα ταλέντα, ακόμα και στα πιο άγνωστα, χωρίς η αξία τους να μετριέται με βάση τους followers στα social media, την εξωτερική τους εμφάνιση ή το «πώς γράφουν στον φακό». Είναι κρίμα να χάνονται σπουδαίες φωνές και δημιουργοί απλώς και μόνο επειδή δεν ταιριάζουν σε ένα προκατασκευασμένο εμπορικό καλούπι.
Θα ήθελα, επίσης, η μουσική βιομηχανία να γίνει ένας πιο «pure», ένας πιο καθαρός χώρος. Να προωθεί υγιή πρότυπα εργασίας και μια κουλτούρα ουσιαστικής συνύπαρξης, όπου οι καλλιτέχνες θα στηρίζουν ο ένας τον άλλον αντί να αναγκάζονται να μπουν σε έναν τοξικό ανταγωνισμό.
Με λίγα λόγια, θα άλλαζα τους όρους του παιχνιδιού για να φτιάξουμε έναν χώρο ανοιχτό και συμπεριληπτικό για όλους, ανεξάρτητα από το είδος που εκπροσωπούν. Έναν χώρο όπου το πραγματικό ταλέντο και η αυθεντικότητα θα έχουν πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
4. Τι θέλεις να νιώθει κάποιος όταν σε ακούει να τραγουδάς;
Δεν θέλω απλώς να «ταξιδεύει» ο ακροατής όταν με ακούει. Αυτό που αναζητώ είναι μια πολύ πιο βαθιά, σχεδόν θεραπευτική σύνδεση.
Θέλω η μουσική μου να γίνεται ένα καταφύγιο όπου η ψυχή του μπορεί να ηρεμεί και να γαληνεύει από τον θόρυβο της καθημερινότητας. Στόχος μου είναι να ταυτίζεται με τους στίχους και το νόημα των τραγουδιών, να νιώθει ότι κάποιος κάνει λέξεις και νότες όλα εκείνα που ίσως δυσκολεύεται να εκφράσει ο ίδιος.
Μέσα από τη φωνή μου, θέλω να του δίνω τον χώρο να νιώσει ελεύθερα κάθε συναίσθημα: να συγκινηθεί, να ξεσπάσει, να λυτρωθεί, αλλά και να χαρεί με την ψυχή του. Αν καταφέρω, έστω και για λίγα λεπτά, να κάνω κάποιον να νιώσει λιγότερο μόνος και περισσότερο γεμάτος, τότε νιώθω ότι έχω πετύχει τον σκοπό μου ως καλλιτέχνης.
5. Αν η ζωή σου αυτή τη στιγμή ήταν εποχή του χρόνου, ποια θα ήταν;
Αν η ζωή μου αυτή τη στιγμή ήταν εποχή, θα ήταν σίγουρα ένα γλυκό, διαχρονικό φθινόπωρο, αλλά με μια πολύ συγκεκριμένη ατμόσφαιρα: θα είχε το νοσταλγικό φως μιας ταινίας του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου ή το «χρώμα» της αυθεντικής τζαζ στη Νέα Ορλεάνη.
6. Πώς είναι ο Σωκράτης όταν κλείνει η κάμερα;
Όταν κλείνει η κάμερα, ο Σωκράτης είναι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος, απλώς στους δικούς του, πιο προσωπικούς ρυθμούς.
Είμαι ένας άνθρωπος αρκετά πολυάσχολος, αφού μου αρέσει να καταπιάνομαι με πολλά και διαφορετικά χόμπι, αλλά η απόλυτη προτεραιότητά μου είναι πάντα η ισορροπία. Προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις της ζωής με ψυχραιμία και ηρεμία, χωρίς να αφήνω την πίεση της καθημερινότητας να με παρασύρει.
Σίγουρα, από την πραγματική μου ζωή δεν λείπει ποτέ το χιούμορ και ο αυθορμητισμός. Το να περνάω ποιοτικό χρόνο, να γελάω και να μοιράζομαι στιγμές με τους αγαπημένους μου ανθρώπους είναι η «μπαταρία» μου. Με λίγα λόγια, στην καθημερινότητά μου είμαι ένας άνθρωπος που αναζητά την ουσία, την καλή παρέα και την ηρεμία του.
7. Αν μπορούσες να ψιθυρίσεις μία φράση στον κόσμο, ποια θα ήταν;
Αν μπορούσα να ψιθυρίσω μια φράση σε όλο τον κόσμο, αυτή θα ήταν να μη χάνει ποτέ την πίστη του στον Θεό και στον εαυτό του.
Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και είναι πολύ εύκολο να νιώσεις ότι χάνεις το κέντρο σου ή ότι λυγίζεις κάτω από την πίεση. Για μένα, αυτά τα δύο πράγματα είναι οι απόλυτες σταθερές. Η πίστη στον Θεό σού δίνει τη δύναμη και την ελπίδα ότι δεν είσαι μόνος στα δύσκολα, και η πίστη στον εαυτό σου είναι το καύσιμο για να συνεχίζεις να προσπαθείς, να δημιουργείς και να μένεις όρθιος. Αν έχεις αυτά τα δύο, έχεις τα πάντα για να προχωρήσεις.